گام بعدی حکومت چیست؟

مهمترین حسن دمکراسی این است که حداقل چهارسال یکبار دیگ سیاست را هم می زند. در ایران نیز انتخابات اخیر فارغ از نتیجه آن این کارکرد را داشت که انگیزه سازماندهی را میان مخالفین وضع موجود بیشتر کند. من گمان نمی کنم که بر تعداد مخالفین افزوده شده باشد ولی فرق مسئله با گذشته این است که آنها سازماندهی یا به تعبیر درست تر هماهنگی coordination پیدا کرده اند. این هماهنگی نیز به شکل جالبی به وجود آمده، هماهنگی روی مراسم دولتی. یعنی هرگاه قرار است مراسمی دولتی برگزار شود روی برگزاری مراسم مخالفین هماهنگی صورت می گیرد و روشن است که ابزارهای جدید ارتباطی نیز در این میان کمک فوق العاده ای کرده اند.

به هر حال آنچه روشن است این است که صدای مخالفین وضع موجود در سیاست ایران روز به روز بیشتر شنیده می شود. تجربه چند تظاهرات اخیر نیز نشان داد که سرکوب در این حد کارکرد بازدارنده ندارد و نمی تواند مانع شود تا مردم به تظاهرات بیایند. حال حکومت باید به ارزیابی این روش بپردازد. یا سرکوب شدیدتر یعنی کشتار وسیع را دنبال کند یا با مخالفین به تفاهم رسد. آنقدر که من فهمیدم در درون حاکمیت روی انجام این انتخاب درگیری و اختلاف وجود دارد. در علوم سیاسی یک واقعیت مسلم stylizd fact وجود دارد و آن این است که شیوه سفت کن شل کن بدترین اثر را به لحاظ بازدارندگی دارد و مخالفین را بیشتر جری می کند. این دقیقا اشتباهی بود که حکومت شاه کرد. حالا باید ناظر آن بود که در ایران چه انتخابی صورت می گیرد.

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: