دوستدار سقراط (Philo-socrate)

از این پس برخی نرم افزارهای قابل توصیه برای تحقیق و مقاله نویسی را در اینجا عرضه کنم. این نوبت دوست خوبم آقای دکتر محمدحسین رضازاده مهریزی زحمت کشیدند این مطلب را فراهم کردند.

در مقاله‌نويسي، دو دسته ابزارهاي نرم افزاري معمولا به كار مي‌آيند: ابزارهاي نگارش متن (مثل Word) و ابزارهاي ارجاع‌دهي يا همون مديريت ارجاعات (مثل EndNote). داخل مقاله، هرجا كه از منبعي استفاده مي‌كنيم، بايستي با فرمتي استاندارد به اون منبع اشاره كنيم (مثلا (March, 1991)) و در انتهاي مقاله مشخصات اون منبع رو بياريم: مثل متن زير:

March, J. G. 1991. Exploration and exploitation in organizational learning. Organization Science, 2(1): 71-87.

حالا چندتا مساله هست كه انجام اين كار رو به صورت دستي دشوار مي‌كنه

1-    اينكه بخواهيم براي هر منبعي، تمامي اين اطلاعات رو به دقت و با استاندارد خودش بنويسيم. دقت كنيد كه توي مثال بالا، حتما بايد شماره مجله اول بياد، بعدش توي پرانتز شماره مسلسل مجله و بعدش هم دوتا نقطه و بعدش شماره صفحه شروع تا شماره صحفه پايان، تهش هم نقطه. تازه بايد حتما اسم مجله توي اين فرمت، به صورت بولد باشه و ايتاليك. … خلاصه كلي قاعده داره.

2-    حالا اگر توي مقاله مون 50 تا مرجع داشته باشيم، براي هر كدوم بايد اين كار رو بكنيم.

3-    اين ليست منابع بايد به ترتيب باشن.

4-    يكي شون كه بخواهيم توي متن حذفش كنيم، بايد بريم آخر تو مشخصاتش رو توي ليست منابع حذف كنيم (كاري كه خيلي وقتها يادمون مي‌ره!)

5-    اگر يك مقاله جديدي رو خواستيم بنويسيم، باز  دوباره بايد حتي براي مرجع هاي تكراري، دوباره اينها رو بنويسيم. خوب شايد بگيد كه از مقاله اول كپي-پيست مي‌كنيم! اما نه جانم! خيلي وقتها مجله جديد، فرمت جديدي از رفرنس دهي رو طلب مي‌كنه. مثلا مثل زير:

MARCH, J. G. 1991. Exploration and exploitation in organizational learning. Organization Science, 2, 71-87.

دقت كنيد كه كلي مسايل فرق كرد. فاميل نويسنده با حرف بزرگه، اسم مجله بولد نيست، شماره مسلسل مجله حذف شده، دو نقطه نياز نيست،‌ به جاش كاما اومده!

خوب براي حل كردن اين مسايل، يك سري نرم افزار ارجاع دهي هست كه يكي از معروف‌ترينشون EndNote هست. اين نرم افزار اين امكان رو به ما مي‌ده كه هر منبعي رو كه مي‌خواهيم در مقاله ازش استفاده كنيم، يكبار براي هميشه مشخصات اصليش (يعني اون مواردي كه در ارجاع دادن توي مقاله معمولا مياد)، رو وارد ‌كنيم (شكل زير). خيلي وقتها اين كار به صورت اتوماتيك از روي وب‌سايت مجلات با يك كليك انجام مي‌شه. يعني وقتي كه يك مقاله اي رو روي وب سايت يك مجله‌اي پيدا مي كنيم و مي‌خواهيم دانلوود كنيم كه بخونيم، همونجا  مي‌تونيم با يكي دو تا كليك به ديتابيس نرم افزار EndNote واردش كنيم.

اين نرم افزار رو وقتي كه روي كامپيوترمون نصب مي‌كنيم، يك tool-bar توي محيط Word  اضافه مي‌كنه كه به ما اين امكان رو مي‌ده كه وقتي داريم توي محيط Word مقاله رو مي‌نويسيم، به هر جا كه رسديم كه مي‌خواهيم به يك منبعي ارجاع بديم، از گزينه Insert Citation استفاده مي‌كنيم

و منبعي رو كه قبلا توي نرم افزار واردش كرديم رو انتخاب مي‌كنيم و اون رو وارد مي‌كنيم. توي اين حالت، منبع در داخل متن به صورت استاندارد وارد مي‌شه و در انتهاي متن مقاله به صورت استاندارد، تماي اين اطلاعاتش وارد مي‌شه.

حالا فقط كافيه كه فرمت (Style) ارجاع دهي مورد نظر خودمون رو از منوي EndNote تغيير بديم (مثلا در بالا زير، گزينه Harvard انتخاب شده). با اين كار كل متن مقاله با فرمت جديد مرجع‌دهي مي شه. اين نرم افزار تقريبا تمامي فرمتهاي استاندارد مقاله نويسي رو توي خودش داره و فقط كافيه مثلا بگيم با فرمت هاروارد، ديگه خودش تمامي ارجاعات مقاله ما رو به شكل فرمت هاروارد درمياره.

حالا مثلا اگر يك پاراگراف از يك مقاله رو حذف كرديم، خود به خود، ارجاعاتي كه مربوط به اون پاراگراف بودند هم از انتهاي مقاله حذف مي‌شوند. همينطور كه داريم مقاله رو مي‌نويسيم، هر يك مرجعي كه داخل متن اضافه مي‌كنيم، خودش در انتهاي متن، و بر اساس ترتيب صحيح، مرجع رو توي ليست اضافه مي‌كنه. يعني ديگه وقتي كه مقاله رو نوشتيم، خود به خود ليست منابع مقاله درست شده است.

(اين متن بخشي از بسته آموزشي مقاله‌نويسي است كه توسط شركت ACEEX در حال آماده شدن و ارايه به بازار است). براي اطلاعات بيشتر در مورد بسته آموزشي مقاله نويسي به وب‌سايت شركت www.editingexperts.ir  مراجعه بفرماييد)